H «Μεγάλη Κυρία» καλείται να κοιτάξει μπροστά, αφήνοντας πίσω της μια περίοδο γεμάτη οικονομικές δυσκολίες, διοικητικές αναταράξεις και πληγές
Υπάρχουν παρουσιάσεις ομάδων που αποτελούν μια τυπική διαδικασία. Μερικές φωτογραφίες, οι νέες εμφανίσεις, οι καθιερωμένες δηλώσεις και το βλέμμα στραμμένο στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος.
Η 4η Αυγούστου για την Ανόρθωση δεν είναι μια τέτοια ημέρα. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είναι το πρώτο κεφάλαιο μιας ιστορίας που όλοι εύχονται να έχει διαφορετικό τέλος από όσα έζησε ο σύλλογος τα τελευταία χρόνια. Είναι η ημέρα που η «Μεγάλη Κυρία» καλείται να κοιτάξει μπροστά, αφήνοντας πίσω της μια περίοδο γεμάτη οικονομικές δυσκολίες, διοικητικές αναταράξεις, απογοητεύσεις και πληγές που άφησαν βαθιά το αποτύπωμά τους.
Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι όλα λύθηκαν. Κανείς δεν μπορεί να υποσχεθεί ότι η Ανόρθωση θα επιστρέψει από τη μία μέρα στην άλλη στην κορυφή του κυπριακού ποδοσφαίρου.
Μπορεί όμως να υποσχεθεί κάτι εξίσου σημαντικό.
Ότι η ομάδα ξαναχτίζεται.
Και οι μεγάλες ομάδες, πριν επιστρέψουν στους τίτλους, επιστρέφουν πρώτα στις αρχές τους.
Η αλλαγή σκυτάλης στη διοίκηση έφερε μαζί της έναν αέρα αισιοδοξίας. Όχι γιατί η νέα ηγεσία κρατά ένα μαγικό ραβδί, αλλά γιατί δείχνει αποφασισμένη να λειτουργήσει με σοβαρότητα, διαφάνεια και σχέδιο. Να επουλώσει τις πληγές, να αποκαταστήσει την αξιοπιστία του συλλόγου και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε η Ανόρθωση να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Και αυτό ίσως είναι το πιο δύσκολο. Να αποκαταστήσει την αξιοπιστία της σε φίλους και αντιπάλους.
Το εμπάργκο μεταγραφών εξακολουθεί να αποτελεί μια σκληρή πραγματικότητα. Είναι ένας περιορισμός που δεν επιτρέπει εύκολες λύσεις ούτε εντυπωσιακές κινήσεις. Αναγκάζει την ομάδα να κοιτάξει προς τα μέσα. Να εμπιστευτεί τους ποδοσφαιριστές που διαθέτει, να αξιοποιήσει κάθε μονάδα του ρόστερ και να επενδύσει περισσότερο στη δουλειά παρά στα ονόματα.
Ίσως, όμως, μέσα σε αυτή τη δυσκολία να κρύβεται και η μεγαλύτερη ευκαιρία.
Να δημιουργηθεί μια ομάδα που δεν θα στηρίζεται στις μονάδες, αλλά στο σύνολο.
Μια ομάδα που θα παλεύει για κάθε μπάλα, που θα παίζει με πειθαρχία, πάθος και ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.
Εδώ ακριβώς αρχίζει και η αποστολή του Ελ Μαέστρο.
Ο νέος τεχνικός γνωρίζει πως δεν έρχεται σε έναν σύλλογο όπου ο χρόνος είναι σύμμαχος. Στην Ανόρθωση η πίεση υπάρχει πάντοτε. Η φανέλα απαιτεί νίκες, ακόμη κι όταν οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές.
Το μεγαλύτερο όπλο του δεν θα είναι οι μεταγραφές.
Θα είναι η καθημερινή δουλειά.
Να δημιουργήσει μια ομάδα με αρχές, συνοχή και προσωπικότητα. Να βελτιώσει ποδοσφαιριστές που ίσως δεν είχαν μέχρι σήμερα πρωταγωνιστικό ρόλο. Να παρουσιάσει ένα σύνολο που θα ξέρει τι ζητά μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Ο κόσμος δεν περιμένει θαύματα.
Περιμένει να βλέπει μια ομάδα που θα δίνει την ψυχή της.
Οι στόχοι της νέας χρονιάς οφείλουν να είναι φιλόδοξοι, αλλά και απόλυτα ρεαλιστικοί.
Η Ανόρθωση πρέπει να επιστρέψει στην κανονικότητα. Να αποκτήσει σταθερότητα στην απόδοσή της, να διεκδικήσει θέση στην πρώτη εξάδα, να κυνηγήσει πορεία στο κύπελλο, να παρουσιάσει ανταγωνιστικό πρόσωπο απέναντι σε κάθε αντίπαλο και να δημιουργήσει έναν κορμό που θα αποτελέσει τη βάση των επόμενων ετών.
Αν αυτά επιτευχθούν, τότε η φετινή χρονιά θα έχει πετύχει τον πραγματικό της σκοπό.
Γιατί δεν θα έχει φτιαχτεί απλά μια ομάδα.
Θα έχει κτιστεί ένα μέλλον.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η μεγαλύτερη πρόκληση.
Να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα επιτρέψουν στην Ανόρθωση να προσελκύσει στο μέλλον ανθρώπους με οικονομική δύναμη, στρατηγικούς συνεργάτες και επενδυτές που θα πιστέψουν ξανά στο μέγεθος και στις δυνατότητες του συλλόγου. Αυτό όμως δεν γίνεται με λόγια. Γίνεται όταν ένας οργανισμός αποπνέει υγεία, σταθερότητα και προοπτική.