Οι 37 Κύπριοι μέσα στις 119 συνολικές προσθήκες (μέχρι χθες) λένε κάτι περισσότερο από έναν αριθμό. Λένε ότι, ακόμη και σε ένα πρωτάθλημα που εξακολουθεί να ψάχνει έτοιμες λύσεις στο εξωτερικό, ο ντόπιος ποδοσφαιριστής δεν έχει εξαφανιστεί. Παραμένει παρών, αλλά όχι στον βαθμό που θα έπρεπε.
Σχεδόν μία στις τρεις έως τώρα μετεγγραφές αφορά Κύπριο παίκτη. Το ποσοστό πλησιάζει το 31%, στοιχείο που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ο Ολυμπιακός με επτά, η Καρμιώτισσα με έξι και η ΕΝΥ με πέντε δείχνουν τον δρόμο, είτε από επιλογή είτε από ανάγκη. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, προσφέρουν χώρο σε ποδοσφαιριστές που γνωρίζουν το πρωτάθλημα, δεν χρειάζονται χρόνο προσαρμογής και μπορούν να στηρίξουν τον κορμό.
Η άλλη όψη είναι εξίσου καθαρή. Ο Άρης δεν απέκτησε Κύπριο, ενώ η Ανόρθωση βρίσκεται εκτός συζήτησης λόγω της απαγόρευσης μετεγγραφών. Στις υπόλοιπες ομάδες, οι αριθμοί κυμαίνονται χαμηλότερα και αποτυπώνουν την πάγια δυσπιστία απέναντι στον Κύπριο παίκτη. Συχνά ζητείται να είναι έτοιμος πριν ακόμη πάρει πραγματικό χρόνο, ενώ ο ξένος αποκτά πίστωση μέχρι να προσαρμοστεί.
Δείτε επίσης: Μετεγγραφές κυπριακών ομάδων: Το παζάρι γύρισε ανάποδα
Το κρίσιμο, πάντως, δεν είναι πόσοι υπέγραψαν, αλλά πόσοι θα αγωνιστούν. Διότι άλλο η εγγραφή στο ρόστερ και άλλο ο πραγματικός ρόλος. Αν οι περισσότεροι μείνουν στη δεύτερη γραμμή, το 31% θα είναι ωραίος αριθμός χωρίς ουσία, χωρίς συνέχεια και χωρίς αντίκρισμα.
Ο Κύπριος δεν πρέπει να παίζει επειδή είναι Κύπριος. Πρέπει, όμως, να έχει ουσιαστική ευκαιρία να αποδείξει αν μπορεί. Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα. Όχι οι ποσοστώσεις και τα συνθήματα, αλλά ο ρόλος, τα λεπτά και η εμπιστοσύνη. Οι 37 προσθήκες είναι η βάση. Το αν θα γίνουν ποδοσφαιριστές πρώτης γραμμής, θα φανεί στο γήπεδο κατά τη διάρκεια της σεζόν.
Δείτε επίσης: Μετεγγραφές κυπριακών ομάδων: Τρία εντελώς διαφορετικά παζάρια