«Αυτόν τον κόσμο τον καλό τον χιλιομπαλωμένο, βρε ράβε-ξήλωνε, ράβε ξήλωνε δουλειά να μην σου λείπει». Οι στίχοι του Βασίλη Ανδρεόπουλου που μελοποίησε ο Σταύρος Ξαρχάκος και ερμήνευσε ο Νίκος Ξυλούρης έρχονται πάντα στο μυαλό μου τέτοια εποχή.
Άρχισαν, βλέπετε, οι μεταγραφές και το συγκεκριμένο τραγούδι δεν «κολλάει» απλώς στην περίσταση, αλλά ίσως ταιριάζει και ως… ύμνος! Τι κάνουν, αγαπητοί, οι περισσότερες ομάδες κάθε καλοκαίρι;
Χρόνια και ζαμάνια τώρα το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μου όταν ακούω μεταγραφές είναι το ράβε-ξήλωνε. Φέρνουν, δηλαδή, ένα κάρο παίκτες το ένα καλοκαίρι και τους διώχνουν το επόμενο για να κουβαλήσουν άλλους.
Πάλι καλά που στη χειμερινή περίοδο οι ομάδες δικαιούνται μόνο τέσσερις αλλαγές διότι η ιστορία θα επαναλαμβανόταν δύο φορές τον χρόνο…
Το κωμικοτραγικό στην προκειμένη περίπτωση είναι πως αυτό το «χούι» έχει τίμημα και μάλιστα βαρύ. Διότι, φιλαράκια, όταν σπάνε αβέρτα συμβόλαια έρχεται η ώρα της «λυπητερής», κοινώς του λογαριασμού.
Κάπως έτσι κάνει μια ομάδα προϋπολογισμό για μία σεζόν και στο τέλος πληρώνει για δύο, αφού τα «διαζύγια» ισοδυναμούν με αποζημειώσεις, εκτός και αν είναι συναινετικά…
Και φυσικά τα πληρώνουν οι ομάδες είτε πάραυτα είτε άμα σκάσουν τα φιρμάνια από τη FIFA, μέσω των προσφυγών που καταθέτουν οι επηρεαζόμενοι παίκτες ή προπονητές.
Εδώ προκύπτει μία εύλογη απορία: Πόσο ξεροκέφαλοι είναι κάποιοι που δεν λένε να μάθουν από τα παθήματα τους; Η απάντηση δική σας…
Άσχημος