Blog

Αναλυτικά, η εκτενής συνέντευξή του στο vkcyprus.com:

Ένα ακόμη μεγάλο όνομα εμφανίστηκε πρόσφατα στο κυπριακό πρωτάθλημα: ο Ντένις Τσερίσεφ. Γεννημένος στη Ρωσία, μετακόμισε με τους γονείς του στην Ισπανία σε ηλικία έξι ετών, όπου και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο. Διαθέτει πάνω από 10 χρόνια εμπειρίας στη La Liga (Ρεάλ Μαδρίτης, Σεβίλλη, Βιγιαρεάλ, Βαλένθια), έχει συμμετοχή στο Μουντιάλ του 2018 –μετά το οποίο η FIFA τον χαρακτήρισε ως μία από τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις της διοργάνωσης–, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, καθώς και σε αγώνες απέναντι στα κορυφαία κλαμπ της Ευρώπης. Σήμερα ο Ντένις αγωνίζεται στην κυπριακή Κράσαβα. Αντιμετωπίζει αυτό το στάδιο της καριέρας του με ηρεμία, σχεδόν φιλοσοφικά: το ποδόσφαιρο τον έχει διδάξει εδώ και χρόνια να μην ζει με προσδοκίες και να μην εμμονεύει με το status.

Η επιλογή της Κράσαβα προέκυψε τον Ιανουάριο και οι διαπραγματεύσεις εξελίχθηκαν αρκετά γρήγορα. Σύμφωνα με τον Τσερίσεφ, η πρωτοβουλία προήλθε από τον ιδιοκτήτη του συλλόγου, Γιεβγκένι Σαβίν.

«Ο Γιεβγκένι επικοινώνησε ο ίδιος μαζί μου. Τότε ήμουν σε αναζήτηση ομάδας. Είχα πολλές προτάσεις, αλλά όταν εμφανίστηκε η ευκαιρία να έρθω στην Κύπρο, σκέφτηκα ότι θα ήταν μια καλή επιλογή για εμένα και την οικογένειά μου. Έτσι, συμφωνήσαμε γρήγορα σε όλα και ήρθαμε.»

«Παλιά θεωρούσα την Κύπρο θέρετρο»

Ο Ντένις μετακόμισε στο νησί τον Φεβρουάριο με την οικογένειά του. Μετά την Ελλάδα, όπου αγωνίστηκε την προηγούμενη σεζόν, η Κύπρος δεν του επιφύλασσε εκπλήξεις· περισσότερο έμοιαζε με συνέχεια της γνώριμης μεσογειακής του καθημερινότητας.

«Είναι αρκετά παρόμοια με την Ελλάδα, όπου περάσαμε την περσινή χρονιά. Ίσως εδώ να είναι λίγο πιο οργανωμένα τα πράγματα, γιατί η Αθήνα είναι κάπως χαοτική πόλη. Εδώ όλα είναι πιο ήρεμα, πιο μετρημένα. Γενικά, μας άρεσε.»

Παλαιότερα, ο Ντένις έβλεπε την Κύπρο περισσότερο ως έναν τουριστικό προορισμό. Και παρότι είχε παίξει εδώ και στο παρελθόν – με τη Βιγιαρεάλ κόντρα στον Απόλλωνα στο Europa League και με την εθνική Ρωσίας απέναντι στην Κύπρο – αντιλαμβανόταν το νησί κυρίως ως μέρος διακοπών. Τώρα αυτή η αντίληψη έχει αλλάξει.

«Έχω αγωνιστεί εδώ τρεις ή τέσσερις φορές και πάντα έβλεπα την Κύπρο ως τόπο για διακοπές. Όμως τώρα είναι διαφορετικά. Ναι, η Κύπρος είναι θέρετρο, αλλά είναι και ποδοσφαιρική χώρα. Και όσο έχεις την ευκαιρία να ζεις εδώ, πρέπει να την απολαμβάνεις: το ποδόσφαιρο, τη ζωή, το κλίμα. Είναι υπέροχα εδώ.»

«Οι έξι πρώτες θα έπαιζαν άνετα στην Ισπανία»

Αρχικά, ο Ντένις δεν είχε κάποια ιδιαίτερη προσδοκία για το κυπριακό πρωτάθλημα. Παραδέχεται ότι ένας ποδοσφαιριστής σπάνια ζει με προσδοκίες: στο επάγγελμά του όλα αλλάζουν πολύ γρήγορα, το παρελθόν ξεχνιέται και το επόμενο παιχνίδι είναι πάντα μπροστά.

«Στην ποδοσφαιρική καριέρα υπάρχει ένας συνεχής κύκλος: πρέπει να προπονείσαι, να παίζεις. Ξεχνάς γρήγορα το παρελθόν, γιατί πρέπει να προχωράς και να κοιτάς μπροστά. Ο ποδοσφαιριστής δεν σκέφτεται τις προσδοκίες· σκέφτεται πώς να προετοιμαστεί ώστε να είναι όσο γίνεται πιο χρήσιμος στην ομάδα και να κερδίσει το επόμενο ματς – και μέχρι εκεί. Μετά τον αγώνα βγάζει τα συμπεράσματά του και τον αφήνει πίσω.»

Όσον αφορά ειδικά την Κύπρο, μετά τη μετακόμισή του ο Ντένις εκπλάγη ευχάριστα από το επίπεδο του τοπικού ποδοσφαίρου.

«Το επίπεδο εδώ είναι καλό και φαίνεται ξεκάθαρα ότι το πρωτάθλημα μεγαλώνει και εξελίσσεται. Υπάρχουν δυνατές ομάδες, με σταθερή παρουσία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Οι έξι πρώτες θα μπορούσαν σίγουρα να παίζουν άνετα στη δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας.»

Ο Τσερίσεφ, πάντως, δεν παρακολούθησε στενά τη μάχη του τίτλου: η Κράσαβα είχε τη δική της αποστολή – τη σωτηρία.

«Για να είμαι ειλικρινής, δεν παρακολουθούσα ιδιαίτερα τις άλλες ομάδες. Εμείς ήμασταν περισσότερο συγκεντρωμένοι στη δική μας θέση. Το βασικό ήταν να κρατήσουμε την ομάδα στην κατηγορία, κάτι που, ευτυχώς, καταφέραμε.»

«Στην Ισπανία έχεις λιγότερο χρόνο να αποφασίσεις»

Η κουβέντα για το κυπριακό ποδόσφαιρο σταδιακά περνά σε ένα βαθύτερο θέμα – την ποδοσφαιρική νοημοσύνη και τις διαφορές σχολών. Όταν ένας ποδοσφαιριστής έχει τόσο εκτενή θητεία σε υψηλό επίπεδο, είναι αναπόφευκτο να τον ρωτήσεις για τις διαφορές ανάμεσα στα πρωταθλήματα. Και η βασική διαφορά αναδεικνύεται αμέσως: η ταχύτητα λήψης αποφάσεων.

«Υπάρχει διαφορά, ειδικά με τη La Liga. Στην Ισπανία, όταν υποδέχεσαι την μπάλα, έχεις λιγότερο χρόνο για να κάνεις οτιδήποτε. Εδώ στην Κύπρο έχεις περισσότερο χρόνο. Προφανώς, για παίκτες 35 χρονών, όπως εγώ, αυτό είναι πλεονέκτημα (γέλια). Αλλά δεν έχει να κάνει τόσο με την ταχύτητα των παικτών, όσο με την ταχύτητα και την ακρίβεια στη λήψη αποφάσεων. Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτό. Μπορεί να μην είσαι πολύ γρήγορος ή πολύ τεχνικός, αλλά αν παίρνεις πάντα σωστές αποφάσεις μέσα στο παιχνίδι, θα αγωνίζεσαι σε υψηλό επίπεδο. Αν όμως είσαι γρήγορος και τεχνικός, αλλά παίρνεις λάθος αποφάσεις, δεν θα παίξεις πουθενά.»

Ποδοσφαιρική νοημοσύνη

Ο Τσερίσεφ περιγράφει την ποδοσφαιρική νοημοσύνη ως κάτι που διαμορφώνεται στην παιδική ηλικία. Είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος σκέψης, που δεν εξηγείται πάντα με λόγια και δεν αποκτάται εύκολα στην ενήλικη ζωή.

«Δεν έχουν όλοι ποδοσφαιρικό IQ. Μερικές φορές βρίσκεσαι σε μια ομάδα όπου δεν έχουν όλοι περάσει από τα κορυφαία επίπεδα – Champions League, Europa League κ.ο.κ. Οι σχολές διαφέρουν. Και τελικά δεν έχουν όλοι την ίδια κατανόηση του ποδοσφαίρου. Εσύ το βλέπεις με έναν τρόπο, κάποιος άλλος με διαφορετικό. Και τότε πρέπει να προσαρμοστείς στο ποδόσφαιρο που παίζεται, να προσαρμοστείς σε αυτό. Έχεις τις δικές σου ποιότητες, αλλά πρέπει να προσαρμοστείς σε αυτό που υπάρχει τώρα – ακόμη κι αν η διαφορά είναι τεράστια.»

Σε τέτοιες καταστάσεις, λέει ο Ντένις, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αποδεχτείς την πραγματικότητα. Δεν μπορείς να αλλάξεις τους συμπαίκτες ή τους προπονητές σου· δεν μπορείς να υποχρεώσεις τους πάντες να βλέπουν το παιχνίδι όπως εσύ.

«Μερικές φορές πρέπει απλώς να αποδεχτείς ότι βρίσκεσαι σε αυτή την κατάσταση. Κάνεις ό,τι περνά από το χέρι σου. Αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις τους συμπαίκτες σου. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, είχαμε καλή ομάδα, ποιοτικούς παίκτες, κάποιους που έπαιζαν στην εθνική, άλλους σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Υπήρχε όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον τρόπο που εκείνοι καταλάβαιναν το ποδόσφαιρο και στον τρόπο που το αντιλαμβάνονταν παιδιά που, ας πούμε, μεγάλωσαν στην Ελλάδα και έπαιζαν μόνο στη Β΄ κατηγορία.»

Ο Ντένις δίνει ένα απλό παράδειγμα: στη δική του λογική, σε μια δεδομένη φάση ένας συμπαίκτης πρέπει να πάρει μια συγκεκριμένη απόφαση, αλλά εκείνος επιλέγει κάτι εντελώς διαφορετικό.

«Και τότε σκέφτεσαι: “Πώς γίνεται να το έκανε αυτό; Πώς πήρε αυτή την απόφαση;” Πιστεύω ότι η ποδοσφαιρική εξέλιξη ξεκινάει από την παιδική ηλικία. Στην Ισπανία αυτό υπήρχε και υπάρχει ακόμη, αλλά σε κάποιες χώρες δεν είναι τόσο ανεπτυγμένο. Ίσως τα παιδιά να έπαιζαν στην αυλή, μετά να μεγάλωσαν, να δυνάμωσαν και να έφτασαν στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, αλλά να μην έχουν αυτό το ποδοσφαιρικό IQ.»

Είναι δύσκολο να το εξηγήσεις.

«Δεν υπάρχει πάντα δικαιοσύνη στο ποδόσφαιρο»

Εδώ η συζήτηση γυρνά σε ένα άλλο ποδοσφαιρικό θέμα: τη δικαιοσύνη. Ο Τσερίσεφ, χωρίς υπερβολές, το λέει ξεκάθαρα: στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει πάντα δικαιοσύνη.

«Ένα χαρακτηριστικό κάποιων πρωταθλημάτων είναι ότι πολλές αποφάσεις μπορεί να μην παίρνονται καν από τους προπονητές. Πρέπει να το καταλαβαίνεις αυτό και, σε έναν βαθμό, να το σέβεσαι. Η νοοτροπία και η οπτική διαφέρουν παντού. Στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, μερικές φορές δεν υπάρχει δικαιοσύνη.»

Πράγματι, συχνά συμβαίνει ένας ποδοσφαιριστής να προπονείται καλύτερα από τους υπόλοιπους, αλλά να μην παίρνει χρόνο συμμετοχής.

«Κάποιος μπορεί να προπονείται πολύ καλύτερα από τους άλλους, αλλά να μην παίζει ποτέ. Και λες: “Γιατί δεν παίζει; Τα κάνει όλα τέλεια!” Είναι εύκολο να υποθέσεις ότι απλώς δεν τον θέλει ο προπονητής. Ναι, γίνεται κι αυτό. Εκεί πιστεύω ότι πρέπει να το αποδεχτείς, να περιμένεις ή να συνεχίσεις την καριέρα σου αλλού.»

Για τον ίδιο τον Τσερίσεφ, αυτό συνδέεται με την εσωτερική γαλήνη.

«Αν κάποιος εκνευρίζεται και θυμώνει, χάνει την εσωτερική του ενέργεια. Γιατί να το κάνει; Πρέπει απλώς να αποδεχτεί την κατάσταση: “Εντάξει, θα κάνω τη δουλειά μου κι ο Θεός θα δει τι θα γίνει.” Δεν μπορώ να αλλάξω τη γνώμη του προπονητή. Μπορώ μόνο να προπονούμαι σωστά. Αν όμως ο προπονητής ή η διοίκηση του συλλόγου έχουν άλλα συμφέροντα – να πουλήσουν έναν παίκτη, να φέρουν κάποιον άλλον επειδή είναι φίλος του ή της οικογένειάς του – δεν μπορώ να το επηρεάσω. Κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου. Και στο τέλος πληρώνομαι γι’ αυτό. Πηγαίνω για ύπνο και η συνείδησή μου είναι ήσυχη.»

«Το κυπριακό ποδόσφαιρο είναι υποτιμημένο»

Το κυπριακό ποδόσφαιρο είναι, κάποιες φορές, υποτιμημένο. Ίσως λόγω του μεγέθους της χώρας και κάποιων κλασικών στερεοτύπων. Συχνά ένα μικρό νησί εκλαμβάνεται αυτόματα ως κάτι ασήμαντο. Ο Ντένις έχει συναντήσει αυτή την αντίληψη, αλλά διαφωνεί ριζικά.

«Πιθανότατα αυτό συμβαίνει επειδή πολλοί αγαπούν τα κορυφαία πρωταθλήματα της Ισπανίας, της Αγγλίας, της Ιταλίας και ούτω καθεξής. Όλα τα άλλα έρχονται δεύτερα. Αλλά δεν πιστεύω ότι η Κύπρος είναι χαμηλού επιπέδου. Αντίθετα, υπάρχουν πολύ καλές ομάδες εδώ. Φυσικά, μπορεί να υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα, ας πούμε, στην Ομόνοια και στο Παραλίμνι, αλλά, όπως είπα και πριν, υπάρχει ένας πυρήνας συλλόγων πολύ υψηλού επιπέδου. Και υπάρχουν και ποιοτικοί ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν άνετα να παίξουν σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο.»

Εδώ ο Ντένις θυμάται την εμπειρία του στη Serie B της Ιταλίας, όπου βρέθηκε μετά την Ισπανία.

«Φανταζόμουν ότι το επίπεδο θα ήταν πολύ χαμηλότερο. Όμως πήγα εκεί και υπήρχαν τόσο σπουδαίοι παίκτες! Σκεφτόμουν: “Δεν μπορεί, πώς γίνεται να παίζουν εδώ;” Εγώ είχα περάσει δέκα χρόνια στην πρώτη κατηγορία της Ισπανίας και όταν έφτασα, στην αρχή δυσκολεύτηκα να τους ακολουθήσω. Φυσικά, είχε προηγηθεί ένα διάστημα τριών μηνών χωρίς προπονήσεις, αλλά παρ’ όλα αυτά, τα παιδιά ήταν εξαιρετικά. Έδειχναν επίπεδο που θα τους επέτρεπε να παίζουν σε οποιαδήποτε ομάδα στην Ισπανία.»

Σύμφωνα με τον Τσερίσεφ, ένας ποδοσφαιριστής δεν χρειάζεται μόνο ποιότητα, αλλά και ευκαιρία.

«Πρέπει κάποιος να σε πιστέψει και να σου δώσει χρόνο συμμετοχής. Μπορεί να είσαι πολύ καλός ποδοσφαιριστής, αλλά αν δεν σε βάλουν ποτέ να παίξεις, τι μπορείς να κάνεις; Τίποτα.»

«Ο ηλικιακός ρατσισμός είναι πιο έντονος στις μετασοβιετικές χώρες»

Ένα ξεχωριστό κομμάτι της συζήτησης είναι η ηλικία στο ποδόσφαιρο. Ο Τσερίσεφ είναι πλέον 35 ετών και μιλά ανοιχτά για το γεγονός ότι ο ηλικιακός ρατσισμός υπάρχει στο επάγγελμά του. Έχει υπάρξει μάλιστα και προσωπικό του βίωμα.

«Είχα συζητήσεις με ομάδες από τη Ρωσία. Μου έλεγαν: “Έλα στην προετοιμασία στα 35, προπονήσου, και μετά βλέπουμε.” Πιστεύω ότι, αν θέλουν να σε πάρουν, πρέπει ήδη να ξέρουν ποιον επιλέγουν. Είμαι πολλά χρόνια στο ποδόσφαιρο· δεν γίνεται απλώς να πάω να προπονηθώ και “μετά θα δούμε”. Πρέπει να σέβεσαι τον εαυτό σου.»

Ο Ντένις συνάντησε παρόμοια αντιμετώπιση και σε συζητήσεις με έναν μεγάλο σύλλογο του Καζακστάν.

«Μου είπαν: “Θέλουμε να σε πάρουμε, αλλά έλα στην προετοιμασία και θα δούμε. Είσαι πια μεγάλος.” Μισό λεπτό. Προπονούμαι κάθε μέρα, είμαι σοβαρός επαγγελματίας. Αν ήμουν 20 κιλά παραπάνω, πολύ απλά δεν θα έπαιζα ποδόσφαιρο.»

Πιστεύει ότι μετά τα 30 οι ποδοσφαιριστές αντιμετωπίζονται πραγματικά διαφορετικά.

«Τώρα, αν είσαι πάνω από 30, αρχίζουν να λένε ότι χρειάζονται νεότερους, πιο φθηνούς παίκτες, που να παίρνουν λιγότερα και να μπορούν να μεταπωληθούν. Εδώ στην Κύπρο, όμως, κοιτάζουν λιγότερο το διαβατήριο. Δίνουν μεγαλύτερη σημασία στον επαγγελματισμό σου. Στις μετασοβιετικές χώρες ο ηλικιακός ρατσισμός είναι πιο αισθητός.»

«Το σώμα ζητάει άσκηση»

Πράγματι, στο σημερινό αθλητισμό, με τις νέες μεθόδους αποκατάστασης, διατροφής και επιστημονικής προσέγγισης στην προπόνηση, είναι όλο και πιο συχνό να βλέπουμε ποδοσφαιριστές να συνεχίζουν σε υψηλό επίπεδο μέχρι και τα 38 ή 40. Ειδικά όταν διατηρούν τη διάθεση για προπόνηση και τη φιλοδοξία να αγωνίζονται. Ο Ντένις έχει όλα αυτά τα στοιχεία. Και δεν θεωρεί την ηλικία του, τα 35, εμπόδιο.

«Για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι δύσκολο για μένα. Απλώς αγαπώ το ποδόσφαιρο. Το κάνω όλη μου τη ζωή. Είναι λογικό μερικές φορές να ξυπνάς το πρωί και να σκέφτεσαι: “Δύσκολο να σηκωθώ σήμερα, το μωρό δεν κοιμήθηκε καλά” (σ.σ. ο Ντένις έχει έναν γιο δύο ετών και μια κόρη έξι μηνών). Αλλά στις διακοπές, αν κάτσω μία εβδομάδα χωρίς τίποτα, μετά δεν αντέχω άλλο. Θέλω να προπονηθώ, θέλω να κινηθώ.»

«Είμαι από αυτούς που πρέπει να κρατούν τον εαυτό τους σε φόρμα. Μάλλον επειδή έτσι έχω μάθει από παιδί. Στη Μαδρίτη έπαιρνα το ποδήλατο και έκανα 25 χιλιόμετρα. Ο αδερφός μου ερχόταν και παίζαμε πάντα τένις, ποδόσφαιρο ή κάναμε κάτι άλλο δραστήριο. Είμαστε αθλητική οικογένεια. Δεν μπορώ απλώς να πάω στην παραλία και να ξαπλώσω σε μια αιώρα. Το σώμα μου ζητάει άσκηση: έστω να πάω στο γυμναστήριο, να κάνω κάτι.»

«Σε μια ανδρική ομάδα είναι πάντα πιο εύκολα»

Σύμφωνα με τον Ντένις, το κλίμα στα αποδυτήρια της Κράσαβα είναι ιδιαίτερα φιλικό και δεκτικό. Όπως σε κάθε ομάδα, υπάρχουν μερικές πιο έντονες προσωπικότητες.

«Έχουμε τον Πάτρικ Λίπσκι, είναι πολύ αστείος, και τον Νίκολα Τρούγιτς. Ο Πολωνός και ο Σέρβος είναι απλά φοβεροί», λέει γελώντας ο Τσερίσεφ. «Φτιάχνουν πάντα ατμόσφαιρα και κάνουν τα πράγματα πιο ευχάριστα. Γενικά, όλοι στην ομάδα τα βρίσκουν μεταξύ τους. Σε μια ανδρική ομάδα είναι πάντα πιο εύκολα, πάντα πιο απλά.»

Ο ίδιος έγινε δεκτός με ζεστασιά και σεβασμό.

«Τα παιδιά με σέβονται, και γι’ αυτό τους είμαι πολύ ευγνώμων. Με αντιμετωπίζουν σαν δικό τους άνθρωπο. Περνάμε καλά στις προπονήσεις. Και πετύχαμε τον στόχο μας, να μείνουμε στην κατηγορία, οπότε όλοι δουλεύουν με θετική διάθεση.»

«Το βασικό είναι να είναι καλά η οικογένεια»

Η ζωή στην Κύπρο αποδείχθηκε επίσης πολύ άνετη, ειδικά για την οικογένειά του. Ο Ντένις βλέπει τη θάλασσα, τον ήλιο και τους χαλαρούς ρυθμούς όχι ως πειρασμό για τεμπελιά, αλλά ως θετικό στοιχείο.

«Πιστεύω ότι η θάλασσα και η παραλία μόνο θετική επίδραση μπορούν να έχουν στους ανθρώπους. Δεν νομίζω ότι είναι κάτι αρνητικό ή αποσπαστικό, το αντίθετο. Φυσικά, έχουμε κάποια ζητήματα υποδομών στο κλαμπ, αλλά ο πρόεδρος προσπαθεί αυτή τη στιγμή να τα βελτιώσει. Το γήπεδο προπόνησης είναι καλό. Ο σύλλογος μεγαλώνει και αναπτύσσεται σιγά-σιγά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι πρακτικά μια νέα ομάδα. Οπότε όλα θέλουν τον χρόνο τους.»

Η προπονητική βάση της Κράσαβα βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην Ερήμη. Ωστόσο, η οικογένεια επέλεξε τη Λεμεσό ως μόνιμη βάση.

«Όταν ήρθα, προπονούμασταν στο γήπεδο δίπλα στο Τσίρειο, μετά μεταφερθήκαμε στην Ερήμη. Παλιότερα κάναμε προπονήσεις και στο Ακρωτήρι. Δεν έχουμε μόνιμη “έδρα” για προπονήσεις, γι’ αυτό η Λεμεσός είναι βολική από παντού.»

Κατά τον ποδοσφαιριστή, η ζωή στην Κύπρο είναι ιδανική για την οικογένεια.

«Τα παιδιά είναι άνετα εδώ, η σύζυγός μου επίσης. Και για μένα το βασικό είναι να είναι εκείνοι χαρούμενοι. Τότε είμαι κι εγώ χαρούμενος.»

«Εδώ η ζωή κυλά πιο χαλαρά»

Οι ελεύθερες μέρες του Τσερίσεφ στο νησί έχουν ξεκάθαρα οικογενειακό χαρακτήρα.

«Η καλύτερη μέρα ξεκούρασης είναι να ξυπνήσουμε το πρωί, να φάμε όλοι μαζί πρωινό στο σπίτι και μετά να πάμε στην παραλία με την οικογένεια. Όχι απαραίτητα για κολύμπι, απλώς για βόλτα. Κοντά στο σπίτι, πάνω στην παραλία, υπάρχει μια παιδική χαρά, και ο γιος μου λατρεύει να τρέχει και να παίζει εκεί.»

Ήδη έχουν βρει αγαπημένα μέρη, παρόλο που δεν είχε χρόνο ακόμη να εξερευνήσει όλο το νησί.

«Μας αρέσουν οι βόλτες στη μαρίνα· είναι πολύ όμορφα. Μερικές φορές παίρνω την κόρη μου μαζί, όταν είναι νυσταγμένη, και κάνουμε βόλτες πάνω-κάτω στην παραλιακή. Δεν είχα πολύ χρόνο για να γνωρίσω το νησί, ειδικά με δύο μικρά παιδιά. Μόνο μια φορά πήγαμε στην Αγία Νάπα, όταν είχαμε δύο μέρες ρεπό, και μας άρεσε πολύ. Αλλά κατά τα άλλα δεν έχουμε προλάβει να δούμε πολλά.»

Η τοπική κουζίνα του φάνηκε οικεία – μεσογειακή, κοντά στη ρωσική, την ελληνική και την ισπανική.

«Μου αρέσουν όλα. Τα αρτοσκευάσματα εδώ είναι ιδιαίτερα νόστιμα, βέβαια. Αλλά είναι επικίνδυνο να τρως πολλά, γιατί παίρνεις κιλά πολύ γρήγορα (γέλια).»

Το πιο απρόσμενο “ζόρι” στην Κύπρο, όπως αποκαλύπτει, δεν ήταν το ποδόσφαιρο. Δεν ήταν το επίπεδο του πρωταθλήματος, ούτε η ζέστη ή η καθημερινότητα, αλλά το γεγονός ότι στην Κύπρο οδηγούν αριστερά.

«Την πρώτη εβδομάδα ήταν πραγματικά δύσκολο να συνηθίσω να οδηγώ από την άλλη πλευρά του δρόμου. Πολύ δύσκολο. Μετά από μία-δύο εβδομάδες, βέβαια, προσαρμόστηκα. Τώρα όμως προέκυψε άλλο θέμα: φοβάμαι να πάω στη Μαδρίτη και να πρέπει να ξαναγυρίσω στην άλλη πλευρά (γέλια).»

Όταν καλείται να περιγράψει την Κύπρο με μερικές λέξεις, ο Τσερίσεφ επιλέγει όχι τυπικές, αλλά τοπικά χρωματισμένες, καθημερινές εκφράσεις.

«Siga-siga – σιγά-σιγά, χαλαρά, μην βιάζεσαι. Έτσι είναι η ζωή εδώ, χαλαρή. Και επίσης “freddo espresso sketo” και “καληνύχτα” – ο πρόεδρός μας το λέει συνέχεια (γέλια).»

«Το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν ένα παραμύθι»

Προς το τέλος της συζήτησης, το θέμα μετατοπίζεται ομαλά από την Κύπρο στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Άλλωστε, το Μουντιάλ ξεκινά πολύ σύντομα, στις 11 Ιουνίου. Και για τον Τσερίσεφ δεν είναι απλώς μια διοργάνωση, αλλά μια προσωπική ιστορία που ακόμη μοιάζει με όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

«Πιστεύω ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι μια γιορτή που ενώνει ανθρώπους από όλα τα έθνη. Όταν όλες οι διαχωριστικές γραμμές σβήνονται.»

Θυμάται το Μουντιάλ του 2018 στη Ρωσία σαν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

«Πριν από το πρώτο παιχνίδι, κόντρα στη Σαουδική Αραβία, καθόμουν στον πάγκο, κοιτούσα την εξέδρα και σκεφτόμουν: “Μακάρι να μπω έστω για ένα λεπτό. Μόνο ένα λεπτό. Μου φτάνει. Μετά θα μπορώ να πω στα εγγόνια μου ότι ο παππούς τους έπαιξε σε Παγκόσμιο Κύπελλο.” Και τελικά μπήκα στο 20ό λεπτό και έβαλα δύο γκολ!»

Εκείνο το τουρνουά έγινε για εκείνον μια στιγμή απόλυτης ποδοσφαιρικής ευτυχίας.

«Όλα πήγαν εξαιρετικά. Η ομάδα ένωσε όλη τη χώρα. Ο κόσμος ερχόταν στον δρόμο, μας έδινε το χέρι και μας ευχαριστούσε. Ακόμα και τώρα, κάποιες φορές, έρχεται κάποιος και λέει: “Ευχαριστούμε για το 2018.” Είναι πραγματικά όμορφο να ξέρεις ότι έδωσες στους ανθρώπους κάτι ξεχωριστό. Μπορεί να είχαν τα δικά τους προβλήματα, αλλά εκείνες τις στιγμές τα ξεχνούσαν και ήταν χαρούμενοι.»

Τώρα η στάση του απέναντι στο Παγκόσμιο Κύπελλο είναι διαφορετική – όχι επειδή έχει βρεθεί ήδη σε μία διοργάνωση, αλλά επειδή πλέον δεν έχει τη δυνατότητα να το ξαναζήσει ως παίκτης.

«Τώρα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Δεν έχω κληθεί στην εθνική και δεν έχω τη δυνατότητα να πάω στο Μουντιάλ. Πρέπει να το βλέπω λίγο πιο αποστασιοποιημένα: να παρακολουθώ τα ματς, αλλά χωρίς να μπορώ να είμαι εκεί – και αυτό είναι κάπως επώδυνο. Γι’ αυτό και έχει μειωθεί λίγο ο ενθουσιασμός μου για το Παγκόσμιο Κύπελλο.»

Το 2018, λέει, δεν συγκρίνεται με τίποτα.

«Το 2014 ήμουν στη Βραζιλία, δεν έπαιξα τότε, αλλά ήμουν με την εθνική όλη την ώρα. Κάθε διοργάνωση είναι ξεχωριστή με τον τρόπο της. Αλλά ό,τι συνέβη το 2018, εντός έδρας, ήταν αλησμόνητο. Δεν νομίζω ότι θα επαναληφθεί ποτέ. Αν και, ο Θεός να το κάνει, μακάρι να ξανασυμβεί!»

Το 2021, ο Ντένις Τσερίσεφ αγωνίστηκε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Παραδέχεται, όμως, ότι η εμπειρία ήταν τελείως διαφορετική.

«Ο στόχος ήταν να παίξω σε Euro, και το έκανα. Αλλά το συναίσθημα ήταν διαφορετικό, όχι το ίδιο έντονο.»

Οι αναμνήσεις, όπως λέει, δεν είναι αντίστοιχες. Το Euro ήταν… απλώς ένα Ευρωπαϊκό. Το Παγκόσμιο Κύπελλο, όμως, είναι ένα παραμύθι. Μερικές φορές, στη ζωή, όλα συνδέονται ιδανικά. Κι εγώ το έζησα αυτό.

Στο πρωτάθλημα ξεκαθάρισαν σχεδόν όλα, το κύπελλο θα κριθεί στις 29 του Μάη στον τελικό Απόλλων – Πάφος FC, το ρεπορτάζ των ομάδων είναι μάλλον φτωχό και τη λύση δίνει η μεταγραφολογία. 

Μιλάμε για ΤΟ στανταράκι για κάθε περίσταση. Όσο για τα σενάρια «να φαν και οι κότες», που λέει η κουβέντα.

Τα ΜΜΕ φέρνουν το πρόωρα το καλοκαίρι και… άρχισαν τα όργανα. Οι υποψήφιοι μεταγραφικοί στόχοι των ομάδων, οι φευγάτοι, οι μετακινήσεις εντός συνόρων είναι πλέον καθημερινότητα.

Ατάκες τύπου «αρέσει ο άλφα», «κάνει κλικ ο βήτα», «τι παίζει με τον τάδε» διανθίζουν τα ρεπορτάζ και οι οπαδοί πανηγυρίζουν προκαταβολικά για τους παικταράδες που θα αποκτήσει η ομάδα τους.

Σόρι, φιλαράκια, που θα σας χαλάσω τη διάθεση, όμως καλό είναι να ηρεμήσετε, όπως και εμείς βεβαίως-βεβαίως. Διότι, αγαπητοί, οι μεταγραφές δεν γίνονται με δημοσιεύματα και αναρτήσεις.

Πρόκειται για «έργο» που βλέπουμε χρόνια σε επανάληψη, μόνο που δεν είναι όπως τις σειρές που ξέρουμε το τέλος. Οι μεταγραφές είναι μυστήριο… τρένο και καλά θα κάνετε να κρατάτε μικρό καλάθι, για να μην προσγειωθείτω ανώμαλα.

Άλλωστε, δεν πρέπει να μας διαφεύγει μια σημαντική… λεπτομέρεια. Οι αρμόδιοι δεν λειτουργούν όπως παλιά σε ρόλο ντελάλη. Δεν διατυμπανίζουν ποιοι παίκτες τους ενδιαφέρουν επειδή έμαθαν να φυλάνε τα ρούχα τους. 

Αντί, δηλαδή, να κάνουν σούσουρο και να μπαίνουν άλλοι μέσα στα πόδια τους, το πάνε στα μουλωχτά μέχρι να πέσουν οι «τζίφρες».

Άσχημος

Στις 12 Μαΐου του 2001 δύο Κύπριοι ποδοσφαιριστές, ο Γιώτης Εγκωμίτης και ο Γιάννης Οκκας, έγραψαν ιστορία καθώς αναδείχθηκαν κυπελλούχοι με τον ΠΑΟΚ έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στον τελικό. 

Τα κυριότερα γεγονότα που συνέβησαν στον χώρο του αθλητισμού σαν σήμερα (12/5) είναι:

2013: Διατήρησε τα σκήπτρα

Ο Ολυμπιακός νίκησε τη Ρεάλ Μαδρίτης με 100-88 στον τελικό της Euroleague στην «Ο2 Arena» του Λονδίνου και αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης για δεύτερη διαδοχική χρονιά. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας έγινε ο πρώτος Έλληνας προπονητής που κατέκτησε τον τίτλο, ενώ οι «ερυθρόλευκοι» ισοφάρισαν την επίδοση της Μακάμπι Τελ Αβίβ (2003, 2004).

2005: Ο Πελέ στην Ξάνθη

Ο μεγάλος Πελέ επισκέφθηκε την Ξάνθη ως προσκεκλημένος του μεγαλομετόχου της ΠΑΕ, Χρήστου Πανόπουλου και έκοψε την κορδέλα στα εγκαίνια του αθλητικού κέντρου της ομώνυμης ομάδας.

2001: Ο Ντίντι στο πάνθεο τον «αθανάτων»

Πέθανε στα 72 του χρόνια (σ.σ. γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1928) ο Βραζιλιάνος μεσοεπιθετικός Βαλντίρ Περέιρα, πιο γνωστός ως Ντίντι, ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Εντός συνόρων συνθέτει την καλύτερη ποδοσφαιρική τριάδα με τους Πελέ και Γκαρίντσα!

Σε συλλογικό επίπεδο έπαιξε με επιτυχία στις Μαντουέιρα (1947-1949), Φλουμινένσε (1949-1956), Μποταφόσκο (1956-1959) της πατρίδας του, ενώ ακολούθως εντάχθηκε στην Ρεάλ Μαδρίτης (1959-1960), των μεγάλων Πούσκας, Ντι Στέφανο, Τζέντο. Επέστρεψε στην Βραζιλία για λογαριασμό της Μποταφόγκο (1960-1962), έπαιξε στην Σπόρτινγκ Κριστάλ του Περού (1962-1964), ξαναγύρισε την Μποταφόγκο για μία σεζόν και ολοκλήρωσε την Βερακρούζ του Μεξικού και στην Σάο Πάολο (1966).

Κατέκτησε τρία πρωταθλήματα (1957, 1961, 1962) με την Μποταφόγκο, ένα με την Φλουμινένσε (1951), ενώ αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης με την Ρεάλ (1960). Μάλιστα, ήταν ο πρώτος Βραζιλιάνος που κατέκτησε Μουντιάλ και Κύπελλο Πρωταθλητριών.

Ως διεθνής κατέγραψε 68 συμμετοχές και σημείωσε 20 τέρματα. Ήταν βασικό στέλεχος της «σελεσάο« που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1958 και το 1962, ενώ έλαβε μέρος και στη διοργάνωση του 1964. Το 1958 αναδείχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής του τουρνουά.

Μπήκε στο Hall Of Fame του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, ενώ το 2020 συμπεριλήφθηκε στην «Ομάδα Όνειρο» όλων των εποχών σε ψηφοφορία των αναγνωστών του περιοδικού France Football.

2001: «Κούπα» με Κύπριους πρωταγωνιστές

Ο ΠΑΟΚ νίκησε τον Ολυμπιακό με 4-2 στον τελικό Κυπέλλου στη Νέα Φιλαδέλφεια και κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο μετά 16 χρόνια. Τον δρόμο για τη νίκη του «Δικέφαλου» άνοιξε ο Κύπριος άσος Γιώτης Εγκωμίτης στο 4ο λεπτό, ο οποίος πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση και αναδείχθηκε πολυτιμότερος (MVP) παίκτης του τελικού. Ως βασικός στην ενδεκάδα της ομάδας της Θεσσαλονίκης έπαιξε και ο Γιάννης Οκκάς, ο οποίος ήταν εκ των πρωταγωνιστών του τελικού.

Μπορμπόκης (31’), Γ.Χ. Γεωργιάδης (46’) και Ναλιτζής (85’) ήταν οι άλλοι σκόρερ του ΠΑΟΚ, ενώ τα τέρματα των «ερυθρόλευκων» σημείωσαν οι Τζόρτζεβιτς (78’ πεν.( και Χούτος (90’+). Στους πάγκους των δύο ομάδων κάθονταν δύο γνώριμοι προπονητές στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς (ΠΑΟΚ) και ο Τάκης Λεμονής) με κοινό σημείο αναφοράς τη θητεία τους στην Ομόνοια.

Δείτε τα καλύτερα στιγμιότυπα του τελικού στο βίντεο που παραθέτουμε:

https://www.youtube.com/watch?v=HwKDSQ8cfug

2001: Τελικός στο Κάρντιφ

Στον πρώτο τελικό Κυπέλλου Αγγλίας που έγινε μακριά από το ιστορικό «Γουέμπλεϊ» και συγκεκριμένα στο Κάρντιφ της Ουαλίας, η Λίβερπουλ νίκησε την Άρσεναλ 2-1 χάρη σε γκολ του Όουεν στα τελευταία λεπτά.

1999: Βολική ημερομηνία για την Πάρμα

Η Πάρμα νίκησε την Μαρσέιγ στον τελικό του Κύπελλου UEFA με 3-0 και έδωσε στην Ιταλία το 25ο ευρωπαϊκό τρόπαιο ισοφαρίζοντας το ρεκόρ της Αγγλίας. Η Ισπανία μετρούσε τότε 23 τρόπαια. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το 1993 την ίδια ημερομηνία η ιταλική ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων.

1999: Γήπεδο για τυφλούς

Εγκαινιάστηκε γήπεδο ποδοσφαίρου για τυφλούς στην Θεσσαλονίκη με διαστάσεις 20Χ40 και πλαστικό τάπητα.

1999: Μηδενισμός λόγω ντόπινγκ

Για πρώτη φορά στην ιστορία του μπάσκετ μηδενίστηκε ομάδα λόγω ντόπινγκ. Οι Αγγελίδης και Μούσεπ βρέθηκαν ντοπαρισμένοι στον αγώνα του Αρη με τον ΠΑΟΚ (8/5/1999), με αποτέλεσμα ο αθλητικός δικαστής του ΕΣΑΚΕ Ηλίας Γιαννάκης να μηδενίσει τους «κίτρινους» και να καταχωρήσει τον αγώνα υπέρ του «Δικεφάλου».

1999: Αγώνας αστέρων για καλό σκοπό

Ο πρίγκηπας του Μονακό Αλβέρτος διοργάνωσε φιλικό αγώνα ποδοσφαίρου μεταξύ της ομάδας των πιλότων της Φόρμουλα 1 (Μίκαελ Σούμαχερ, Ντέιβιντς Κούλθαρντ, Ρούμπεν Μπαριτσέλο, Ζαν Αλεζί και ο Ιταλός επιθετικός Ντανιέλε Μασάρο) και της ομάδας για τα παιδιά (Αλβέρτος, Ράιγκαρντ, Αλτομπέλι, ο οδηγός Ράλι Κάρλος Σάινθ, ο σκιέρ Αλμπέρτο Τόμπα, ο ποδηλάτης Τόνι Ρόμιγκερ κ.α.). Ο αγώνας διεξάχθηκε στο γήπεδο «Λουί Ντε» και όλα τα έσοδα διατέθηκαν στον σύλλογο AMADE που βοηθά τα παιδιά. Ο φιλανθρωπικός σκοπός του αγώνα ήταν ο μόνος λόγος που οι ομάδες της Φόρμουλα 1 άφησαν τους πιλότους τους να λάβουν μέρος, δεδομένου ότι την επομένη έπρεπε να κάνουν τα επίσημα δοκιμαστικά του Γκραν Πρι του Πριγκιπάτου.

1998: Έγραψε ιστορία

Ο Λάρι Μπερντ, προπονητής των Ιντιάνα Πέισερς, αναδείχθηκε καλύτερος προπονητής του 1997 στο ΝΒΑ και γίνεται ο δεύτερος τεχνικός που αναδείχθηκε ως καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος και κορυφαίος προπονητής την ίδια περίοδο.

1996: Δεύτερο νταμπλ

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ νίκησε τη Λίβερπουλ με 1-0 στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας και έγινε η πρώτη ομάδα που έκανε νταμπλ για δεύτερη φορά. Ο σκόρερ Ερίκ Καντονά ήταν ο πρώτος ξένος αρχηγός σε κυπελλούχο ομάδα.

1995: Πιο φτωχό το ποδόσφαιρο

«Έφυγε» ο καταξιωμένος Ρουμάνος προπονητής Στέφαν Κόβατς σε ηλικία 75 χρονων (σ.σ. γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου του 1920). Έπαιξε ποδόσφαιρο σε ομάδες της πατρίδας του και του Βελγίου ως μέσος χωρίς ιδιαίτερες επιτυχίες. Εντούτοις, ως προπονητής έκανε λαμπρή καριέρα και περιλαμβάνεται στους κορυφαίους παγκοσμίως.

Το οδοιπορικό του στους πάγκους άρχισε από την Γιουνιβερσιτάτε Κλουζ το 1952, ακολύθως δούλεψε για έναν χρόνο στην Ντερμάτα Κλουζ (νυν Ναπόκα) και δύο σεζόν στην Κλουζ (1959-1960). Στη συνέχεια ήταν βοηθός στην Εθνική Ρουμανίας (1962-1967), εργάστηκε στην Στεάουα Βουκουρεστίου (1967-1970) και το 1971 ανέλαβε τα ηνία του Άγιαξ. Θεωρείται, μάλιστα, από τους δημιουργούς της μεγάλης ομάδας του «Αίαντα», μαζί με τον Ρίνους Μίχελς.

Διετέλεσε ομοσπονδιακός περοπονητής της Γαλλίας (1973-1975) και της Ρουμανίας (1976-1980), δούλεψε και στον Παναθηναϊκό (1982-1983) και τελευταίος του σταθμός ήταν η Μονακό (1986-1987).

Κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (1958) και δύο κύπελλα (1969, 1970) με την Στεάουα, ενώ οδήγησε τον Άγιαξ σε τεράστιες επιτυχίες εντός και εκτός Ολλανδίας. Δύο πρωταθλήματα (1972, 1973), ένα κύπελλο (1972), δύο Κύπελλα Πρωταλητριών (1972, 1973), ένα ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ (1972) και ένα Κύπελλο Ιντερκοντινένταλ (1972) ήταν ο πλούσιος απολογισμός του, ενώ με τον Παναθηναϊκό πανηγύρισε το κύπελλο Ελλάδας (1982). Κατέκτησε, επίσης, το Βαλκανικό Κύπελλο με τη Ρουμανία (1980).

Ο Κόβατς περιλαμβάνεται στος κορυφαίους προπονητές όλων των εποχών από Μέσα διεθνούς κύρους.

1994: Σπουδαίος παίκτης του κρίκετ

Απεβίωσε στο Γιοχάνεσμπουργκ ο ελληνικής καταγωγής Αυστραλός αθλητής του κρίκετ Ξενοφών Μπαλάσκας σε ηλικία 84 χρόνων. Εκανε μεγάλη καριέρα στο άγνωστο για την Ελλάδα άθλημα και είχε εννιά συμμετοχές στην Εθνική Νοτίου Αφρικής (περίοδος 1930-38). Γεννήθηκε στο Κέιπ Τάουν στις 15 Οκτωβρίου του 1910.

1993: Ευρωπαϊκός τίτλος

Στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων, που διεξάχθηκε στο «Γουέμπλεϊ» του Λονδίνου στο Λονδίνο η Πάρμα επικράτησε της Άντβερπ με 3-1. Σκόραραν για τη νικήτρια οι Μινότι (9’), Μέλι (30’) και Κουόγκι (84’), ενώ οι Βέλγοι ισοφάρισαν προσωρινά με τον Σέβερεϊνς (11’).

1982: Αφιλόξενη «οικοδέσποινα» η Μπάρτσα

Η Μπαρτσελόνα νίκησε την Σταντάρ Λιέγης με 2-1 στοντελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων που διεξάχθηκε στο «Καμπ Νόου» και κατέκτησε το τρόπαιο. Η βελγική ομάδα προηγήθηκε με τον Γκι Φαντερσμίσεν στο 8ο λεπτό, όμως οι «μπλαουγκράνα» έκαναν την ανατροπή επανάληψη με τέρματα τον Άλαν Σίμονσεν (45’+ πεν.) και Κίνι (83’).

1976: Το σήκωσε η Μπάγερν

Η Μπάγερν Μονάχου επικράτησε της γαλλικής Σεντ Ετιέν με 1-0  με τέρμα του Φρανς Ροτ (57’) και κατέκτησε το 21ο Κύπελλο Πρωταθλητριών στον τελικό που διεξάχθηκε στο «Χάμπτεν Παρκ» της Γλασκώβης.

1963: Τα γενέθλια της «Αράχνης»

Γεννήθηκε στην Θεσσααλονίκη ο παλαίμαχος μπασκετμπολίστας, βουλευτής και Δήμαρχος Πειραιά, Παναγιώτης Φασούλας. Άρχισε την τεράστια καριέρα του στον ΠΑΟΚ (1981-1993) και τηνβ έκλεισε στον Ολυμπιακό (1993-1999). Ήταν, επίσης, εκ των πρωταγωνιστών της Εθνικής Ελλάδας στις μεγάλες της επιτυχίες και περιλαμβάνεται στους κορυφαίους παίκτες όλων των εποχών για το ελληνικό μπάσκετ.

Σε συλλογικό επίπεδο κατέκτησε 1 πρωτάθλημα (1992), 1 κύπελλο (1991) και το Κύπελλο Κυπελλούχων (1991) με τον ΠΑΟΚ. Με τους «ερυθρόλευκους» πρόσθεσε 4 πρωταθλήματα (1994, 1995, 1996, 1997), 2 κύπελλα (1994, 1997) και την Ευρωλίγκα (1997). 

Υπηρέτησε την «επίσημη αγαπημένη» για 17 χρόνια (1981-1998) και είναι ο δεύτερος σε συμμετοχές μετά τον Παναγιώτη Γιαννάκη, με 244 και 2.384 πόντους. Κορυφαία επιτυχία του ήταν η κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ της Αθήνας το 1987, ενώ δύο χρόνια αργότερα κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στη Γιουγκοσλαβία. Με την Εθνική συμμετείχε σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (1990, 1994), ενώ ήταν μέλος της ομάδας που έπαιξε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 1996 στην Ατλάντα.

Στις διακρίσεις του περιλαμβάνεται το Ευρωπαϊκό Αστέρι της FIBA (1996), ενώ από το 2016 είναι μέλος του Hall Of Fame της παγκόσμιας Ομοσπονδίας.

1956: «Κυρία» των σπριντ!

Γεννήθηκε η Ανατολικογερμανίδα σπρίντερ Ρενάτε Στέχερ, η οποία διακρίθηκε σε δύο διαδοχικές Ολυμπιάδες. Το 1972 στο Μόναχο κατέκτησε. χρυσό μετάλλιο στα 100μ. (11.07) και στα 200μ (22.40) με ισάριθμα παγκόσμια ρεκόρ. ενώ ήταν δεύτερη με την ομάδα σκυταλοδρομίας 4Χ100 (42.95). Τέσσερα χρόνια αργότερα στο Μόντρεαλ ήταν δεύτερη στα 100μ. (11.13), τρίτη στα 200μ. (22.47) και κέρδισε το χρυσό στα 4Χ100μ (42.55). Ο απολογισμός της σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα είναι: 4 χρυσά: Το 1969 στην Αθήνα (4Χ100), το 1971 στο Ελσίνκι (100μ., 200μ.) και το 1974 στη Ρώμη (4Χ100). 4 αργυρά: Το 1969 στα 200μ., το 1971 στα 4Χ100 και το 1974 στα 100 και 200 μέτρα.

Μετρά ακόμα τέσσερα χρυσά σε Ευρωπαϊκό Κλειστού Στίβου στα 60μ., το 1970 (Βιέννη), το 1971 (Σόφια), το 1972 (Γκρενόμπλ) και το 1974 (Γκέτεμποργκ).

1950: Απόφαση σταθμός

Το Αμερικάνικο Συμβούλιο του Μπόουλινγκ επιτρέπει την εισαγωγή μαύρων μελών μετά από 34 χρόνια.

1945: Γεννήθηκε ο μεγάλος Άλαν Μπολ

Γεννήθηκε ο Άγγλος μεσοεπιθετικός Αλαν Μπολ, ο οποίος συγκαταλέγεται στους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών στην Μεγάλη Βρετανία. Ξεκίνησε από την Άστον Γιουνάιτεντ το 1960 και ακολούθησε ένα οδοιπορικό σε πολλές ομάδες. Μπλάκμπουλ (1962-1966, 1980-1981), Έβερτον (1966-1971), Άρσεναλ (1971-1976 με δανεισμό στην Χελένικ Νοτίου Αφρικής τον τελευταίο χρόνο), Σαουθάμπτον (1976-1979 και δανεικός στην Φιλαδέλφεια Φέρι το 1978), Βανκούβερ Γουάιτκαπς (1979), Σαουθάμπτον (1981-1982 με δανεισμό στην Φλόριτ Αθήνα Μελβοπύρνης), Ίστερν (Χονγκ Κονγκ 1982-1983) και «κρέμασε τα παπούτσια» στην Μπρίστολ Ρόβερς το 1983.

Επιτυχημένη ήταν και η παρουσία του στην Εθνική, με 72 συμμετοχές και 8 τέρματα. Από τα αγαπημένα παιδιά του Σερ Αλφ Ράμσι ήταν εκ των πρωταγωνιστών στην κατάκτηση του Μουντιάλ 1966, στο μοναδικό τρόπαιο της Αγγλίας, ενώ έλαβε μέρος και στη διοργάνωση του 1970.

Κατέκτησε το πρωτάθλημα με την Έβερτον (1970) και το Τσάριντι Σιλντ τον ίδιο χρόνο. Πανηγύρισε και δύο τίτλους Βορείου Αμερικής με τους Βανκούβερ Γουάιτκαπς το 1979.

Εργάστηκε και ως προπονητής σε Μπλάκμπουλ, Πόρτσμουθ, Στόουκ, Έξετερ, Σαουθάμπτον και Μάντσεστερ Σίτι. Σε ατομικό επίπεδο οι κορυφαίες διακρίσεις του ήταν η συμπερίληψή του στο Hall Of Fame του αγγλικού και του καναδέζικου ποδοσφαίρου, καθώς επίσης και των ομάδων Μπλάκπουλ, Έβερτον. Ο Άλαν Μπολ «έφυγε» στις 25 Απριλίου του 2007 σε ηλικία 61 χρόνων από έμφραγμα.

1930: Κυριάρχη στις καταδύσεις

Γεννήθηκε η Αμερικανίδα πρωταθλήτρια των καταδύσεων Πατρίτσια ΜακΚόρμικ, η οποία ήταν η απόλυτη πρωταγωνίστρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 (Ελσίνκι) και του 1956 (μελβούρνη). Συγκεκριμένα, κατέκτησε τέσσερα χρυσά μετάλλια τόσο από βατήρα 10 μέτρων όσο και από τα 3μ.  Το άστρο της έλαμψε, επίσης, στους Παναμερικανικούς Αγώνες. Το 1951 στο Μπουένος Άιρες κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο (10μ.) και το αργυρό στα 3μ., ενώ το 1955 στην Πόλη του Μεξικού πρόσθεσε δύο χρυσά (10μ., 3μ.). Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου του 2023.

1925: Τα έκανε όλα με την Ρεάλ

Γεννήθηκε ο Ισπανός ποδοσφαιριστής και προπονητής Λουίς Μολόνι. Αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή και ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής της Τενερίφη. Στη συνέχεια υπέγραψε στην Σάντα Κρουζ, όμως αγωνίστηκε μόνο σε φιλικούς αγώνα.

Το 1946 κατέκτησε το πρωτάθλημα Κανάριων Νήσων με την Μαρίνο FC  και μπήκε στο στόχαστρο της Ρεάλ και της Μπαρτσελόνα. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου εντάχθηκε στην ομάδα της Μαδρίτης και άρχισε μια λαμπρή καριέρα. Έμεινε στο «Μπερναμπέου» μέχρι το 1957 και στη συνέχεια έπαιξε για μία σεζόν στην Λας Πάλμας

Με τη Ρεάλ κατέγραψε 208 συμμετοχές και πέτυχε 104 τέρματα. Κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (1954, 1955) και το Κύπελλο Πρωταθλητριών (1956). Ως διεθνής έπαιξε σε 7 αγώνες (περίοδος 1950-55) και σημείωσε 2 γκολ. 

Ως προπονητής είχε τρεις θητείες στην Λας Πάλμας, ένα σύντομο πέρασμα από την Εθνική Ισπανίας (4 αγώνες το 1969) και τέσσερις θητείες στην Ρεάλ με πολλές επιτυχίες. Ήταν στον πάγκο της «Βασίλισσας» το 1974, το 1977-1979, το 1982 και τη διετία 1985-1986.

Πανηγύρισε τρία πρωταθλήματα (1978, 1979, 1986), δύο κύπελλα (1974, 1982) και δύο Κύπελλα UEFA (1984, 1986). Ο Μολόνι απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου του 2010  σε ηλικία 85 χρόνων.

1918: Μορφή της Γκρασχόπερ

Γεννήθηκε ο Ελβετός σέντερ φορ Άλφρεντ-Φρέντι Μπίκελ. Εξελίχθηκε σε εμβληματική μορφή της Γκρασχόπερ, ομάδα που αγωνίστηκε από το 1935 μέχρι το 1956. Η τεχνική και η αποτελεσματικότητα ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά του, με ενδεικτικά τα 202 τέρματα που σημείωσε σε 405 συμμετοχές. Η συμβολή του στην κατάκτηση επτά πρωταθλημάτων και εννιά κυπέλλων ήταν καταλυτική.

Με την Εθνική έπαιξε σε 71 αγώνες (περίοδος 1936-54) και σημείωσε 15 γκολ. Έλαβε μέρος στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1938 και 1950. Πέθανε στις 18 Αυγούστου του 1999.

1870: Κανόνες για το πόλο

Ορίστηκαν οι πρώτοι κανόνες του πόλο (υδατοσφαίριση) από την Αγγλική Ομοσπονδία Κολύμβησης στο Λονδίνο.

1869: Ολυμπιονίκης σε διπλό ταμπλό!

Γεννήθηκε ο Γερμανός γυμναστής Καρλ Σούμαν, ο οποίος έλαμψε τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξάχθηκαν το 1896 στην Αθήνα. Συγκεκριμένα, κατέκτησε τέσσερα χρυσά μετάλλια στο άθλημά του (άλμα, δίζυγο, μονόζυγο και ομαδικό), ενώ πρόσθεσε άλλο ένα στην ελληνορωμαϊκή πάλη! Πέθανε στο Βερολίνο στις 24 Μαρτίου του 1946.