Τα πρώτα παιχνίδια, ιδιαίτερα για τις ομάδες που μπήκαν ήδη στην ευρωπαϊκή μάχη, έδωσαν εικόνες, απαντήσεις, αλλά και προειδοποιήσεις. Κάποιες ευχάριστες, κάποιες ενοχλητικές. Και κάπου εδώ αρχίζει η γνωστή συζήτηση για την «κριτική», λες και η καταγραφή όσων συμβαίνουν στο γήπεδο αποτελεί πράξη εχθρική… Δεν είναι.
Το αντίθετο. Αυτή την περίοδο, η ψύχραιμη και τεκμηριωμένη επισήμανση αδυναμιών μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμη. Τώρα υπάρχει χρόνος. Υπάρχει ακόμη μετεγγραφικό παράθυρο, δυνατότητα προσθαφαιρέσεων, περιθώριο για διορθωτικές κινήσεις, αλλαγές στην ισορροπία ενός ρόστερ, ακόμη και διαφορετικές αγωνιστικές αποφάσεις.
Σε λίγες εβδομάδες, τίποτα από αυτά δεν θα υπάρχει στο τραπέζι. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε στραβό αποτέλεσμα είναι καταστροφή, ούτε ότι κάθε κακή εμφάνιση απαιτεί ξήλωμα. Η υπερβολή είναι εξίσου άχρηστη με την ωραιοποίηση.
Όμως, όταν επαναλαμβάνονται συγκεκριμένα προβλήματα, όταν λείπουν στοιχεία από μια ομάδα ή όταν οι επιλογές δεν βγαίνουν στο γήπεδο, η αποσιώπησή τους δεν βοηθά κανέναν.
Οι φίλαθλοι βλέπουν. Τα ΜΜΕ οφείλουν να καταγράφουν. Οι διοικήσεις και τα τεχνικά επιτελεία, όμως, έχουν το δυσκολότερο κομμάτι: να ξεχωρίσουν τον θόρυβο από την ουσία. Εκεί κρίνεται η πραγματική ωριμότητα.
Γιατί η κριτική από μόνη της ούτε κερδίζει ούτε χάνει αγώνες. Η αντίληψη, όμως, η διάθεση να ακούσεις και κυρίως η ταχύτητα με την οποία διορθώνεις όσα πρέπει, μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη τη σεζόν.
Όσο υπάρχει ακόμη χρόνος.