Κάθε χρόνο τέτοια εποχή επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό. Επιθεωρήσεις, εκθέσεις, διαπιστώσεις, προειδοποιήσεις και εισηγήσεις. Η Αστυνομία καταγράφει προβλήματα, οι αρμόδιοι φορείς ενημερώνονται και όλοι δείχνουν να γνωρίζουν τι πρέπει να γίνει. Και όμως, όταν έρθει η ώρα της δράσης, σχεδόν τίποτα δεν αλλάζει. Τα γήπεδα ανοίγουν, οι φίλαθλοι επιστρέφουν στις εξέδρες και η ασφάλεια χιλιάδων ανθρώπων αφήνεται για ακόμη μια φορά στην… τύχη.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι υπάρχουν προβλήματα. Το πραγματικά επικίνδυνο είναι ότι αυτά τα προβλήματα είναι γνωστά εδώ και χρόνια και παραμένουν άλυτα. Όταν μια έκθεση μιλά για ελλείψεις στα κλειστά κυκλώματα παρακολούθησης, για αδυναμία ταυτοποίησης φιλάθλων, για ανεπαρκείς ελέγχους εισόδου, για ζητήματα που αφορούν ευάλωτες ομάδες και βασικές υποδομές ασφαλείας, δεν μιλάμε πλέον για λεπτομέρειες. Μιλάμε για ζητήματα που αφορούν ανθρώπινες ζωές.
Και κάπου εδώ γεννάται το μεγάλο ερώτημα: ποιος θα αναλάβει την ευθύνη αν συμβεί το κακό; Θα θυμηθούν όλοι τότε τις εκθέσεις της Αστυνομίας; Θα αναζητούν όλοι ευθύνες, ενώ σήμερα γνωρίζουν τα προβλήματα αλλά επιλέγουν να τα αντιμετωπίζουν με καθυστέρηση;
Η Κάρτα Φιλάθλου θεσπίστηκε για να υπάρχει έλεγχος και ασφάλεια. Όμως κανένα μέτρο δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν οι βασικές προϋποθέσεις εφαρμογής του δεν τηρούνται. Δεν μπορεί να ζητάμε από τον κόσμο να επιστρέψει στα γήπεδα και την ίδια στιγμή να του προσφέρουμε εγκαταστάσεις που παρουσιάζουν σοβαρές αδυναμίες.
Ο πρόεδρος της ΚΟΠ Χάρης Λοϊζίδης ανέφερε ότι τα γήπεδα της Κύπρου έχουν μείνει πίσω σε σχέση με το παρελθόν. Η διαπίστωση είναι σωστή, αλλά πλέον δεν αρκεί. Χρειάζονται αποφάσεις, συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και κυρίως ευθύνη. Γιατί η ασφάλεια των φιλάθλων δεν μπορεί να είναι θέμα κόστους, γραφειοκρατίας ή διαπραγμάτευσης.