Όταν βλέπετε μεταγραφικά σενάρια που κάνουν λόγο για μεγάλα ονόματα του ποδοσφαίρου και ενδιαφέρον κυπριακών ομάδων καλό είναι να κρατάτε και μια… πισινή, που λέει η κουβέντα.
Το παρελθόν πρέπει, κανονικά, να είναι διδακτικό για όλους όσοι ασχολούνται με το… σπορ των μεταγραφών και κυρίως τους παράγοντες. Άλλωστε, αυτοί πληρώνουν.
Οι μόνοι που δικαιολογημένα δεν χαμπαριάζουν είναι οι οπαδοί, οι οποίοι βρίσκουν «τροφή» για κουβέντες του καφενέ και φυσικά γουστάρουν σενάρια τέτοιας φύσεως.
Ονειρεύονται, δηλαδή, τον τάδε παικταρά με τη φανέλα της ομάδας τους και πανηγυρίζουν προκαταβολικά, μέχρι να δουν την πικρή αλήθεια για να αλλάξουν τροπάρι.
Λοιπόν, κυρίες και κύριοι, για να εξηγούμαστε σταράτα. Δεν υπάρχει παικταράς ο οποίος βλέπει το κυπριακό ποδόσφαιρο ως ιδανικό προορισμό εάν έχει ακόμα φιλοδοξίες. Ανεξαρτήτου ηλικίας…
Εάν, φυσικά, βρεθεί κάποια ομάδα και του τα σκάσει χοντρά μια χαρά του «κάθεται» η ιστορία, για μια τελευταία αρπαχτή. Και με εξασφαλισμένες διακοπές, βεβαίως – βεβαίως.
Όσο για το παρελθόν που προανέφερα ένας φλας μπακ μπορεί να ξεστραβώσει εκείνους που ακόμα εθελοτυφλούν. Εάν απλώς επαναφέρουν στη μνήμη τους όλους τους παικταράδες που αποδείχθηκαν τουρίστες θα μπουν στο νόημα.
Τελικό συμπέρασμα: Ποτέ δεν πρέπει να κρίνεται μια μεταγραφή προκαταβολικά, αλλά βάσει της παρουσίας και της προσφοράς κάθε ποδοσφαιριστή μέσα στο γήπεδο. Τελεία τέλος!
Άσχημος