Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στο κάλεσμα των Σειρήνων. Ο Οδυσσέας, περίεργος, δέθηκε στο κατάρτι και διέταξε τους συμπολεμιστές του να κλείσουν τα αφτιά τους με κερί. Ακούγοντας το τραγούδι τους, έχασε το μυαλό του και άρχισε να κλαίει, παρακαλώντας να τον αφήσουν να πάει σε αυτές. Γι’ αυτό και στον αθλητικό Τύπο, πολλές φορές παρομοιάζουμε τα μυθικά πλάσματα με συλλόγους του εξωτερικού, που καλούν ποδοσφαιριστές από το πρωτάθλημά μας. Απλούστατα, επειδή οι προσφορές, συνήθως, είναι τέτοιες που κανείς δεν μπορεί να πει «όχι».
Όπως στην περίπτωση της Ομόνοιας και του Ράιαν Μαέ. Τα εκατομμύρια των Μεξικανών της Άτλας Γουαδαλαχάρας δεν μπορούσαν να κρατήσουν τον Μαροκινό στο «Ηλίας Πούλλος». Παρά τη στεναχώρια των οπαδών της πρωταθλήτριας, είναι κάτι για το οποίο δεν μπορεί να κάνει τίποτα η διοίκηση του συλλόγου της Λευκωσίας. Όταν ο ποδοσφαιριστής θέλει να πάει σε πιο προηγμένο πρωτάθλημα και έρθουν τα ανάλογα ανταλλάγματα, όλα τελειώνουν, ακόμα και για τον πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος. Τον επιθετικό που με την ποιότητά του έκανε τη διαφορά και σίγουρα είναι δύσκολο να αντικατασταθεί.
Παρόμοια είναι τα συναισθήματα των φίλων της Ανόρθωσης, που θα στερηθεί τον Στέφανο Σένσι, σε περίοδο μάλιστα απαγόρευσης μετεγγραφών. Ο Ιταλός ξεχώρισε σαν τη μύγα μες στο γάλα στο πιο αδύνατο ρόστερ της σύγχρονης ιστορίας της «Μεγάλης Κυρίας», ήταν ο λόγος που ξέφυγε από τον πάτο και θα ήταν απαραίτητος για την επόμενη σεζόν. Όταν η ΤΣΣΚΑ Σόφιας πλήρωσε τη ρήτρα των €200.000, όμως, και αφού ο ίδιος επιθυμούσε τη μετακίνησή του, τι να έκαναν οι κυανόλευκοι; Τα χέρια τους ήταν δεμένα.
Το ίδιο ίσχυσε και για τους ΑΕΛίστες τον περασμένο Ιανουάριο. Ο Στέφαν Κέλερ… την έκανε για την Αλ-Ιτιχάντ σε μια μετεγγραφή που στη συνέχεια εξελίχθηκε στην πιο ακριβή πώληση στην ιστορία των γαλαζοκίτρινων της Λεμεσού. Αρχικά δανεισμός €500.000 και ρήτρα αγοράς €1.000.000 τον Ιούνιο.
Διπλό, όμως, ήταν το πλήγμα για τον ΑΠΟΕΛ μεσούσης της λήξασας περιόδου. Την ώρα που ο πρώην προπονητής του, Πάμπλο Γκαρσία, μιλούσε συστηματικά για απουσία αρκετών λύσεων, είδε δύο σημαντικούς παίκτες να αποχωρούν. Ο Μάριους Κόρμπου πωλήθηκε έναντι €1.500.000 στη Φερεντσβάρος, δίνοντας ανάσα στο ταλαιπωρημένο ταμείο των πρωτευουσιάνων, ενώ ο Αμπάγκνα παραχωρήθηκε για €600.000 στην Ορντάμπασι. Να μην ξεχνά κανείς, όμως, και την παραχώρηση του Άνταμ Μακρίεφ από τον Άρη στη Νυρεμβέργη για €2.500.000 τον περασμένο Σεπτέμβριο.
Το φαινόμενο, όμως, εννοείται πως δεν είναι σημερινό. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες, όπως είναι φυσικό, άρχισε όμως να αυξάνεται όταν το ποδόσφαιρό μας πέρασε σταδιακά από τον ερασιτεχνισμό στον επαγγελματισμό. Στη δεκαετία μεταξύ 1990 και 2000 είχαμε τις πιο ηχηρές παρά ακριβές μετακινήσεις. Ποδοσφαιριστές που αγαπήθηκαν πολύ, έγιναν σύνθημα στα χείλη οπαδών, ταυτίστηκαν με τις ομάδες τους, μοιραία, προσέλκυσαν ενδιαφέρον από ανώτερα πρωταθλήματα και δεν γινόταν αλλιώς…
Οι κυπριακοί σύλλογοι, με τη σειρά τους, αποζημιώθηκαν με τις εισπράξεις ποσών που δεν συνηθίζονταν τότε. Ο καιρός πέρασε, η είσοδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση έφερε την κάθοδο περισσότερων ξένων, το χάσμα με άλλες χώρες γεφυρώθηκε και οι ματιές στην Κύπρο έγιναν πιο συχνές. Το ίδιο και οι πωλήσεις, όπως φυσικά και τα ποσά…
