Αν υπάρχει ένας άνθρωπος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ που δεν έχει τίποτα να αποδείξει, αυτός είναι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Εννέα Ευρωλίγκες, δεκάδες τίτλοι και μια θέση στο πάνθεον των κορυφαίων προπονητών όλων των εποχών.
Κι όμως, στα 66 του επέλεξε να επιστρέψει στον Παναθηναϊκό, εκεί όπου η ίδια η ιστορία τοποθετεί τον πήχη στο ανώτατο επίπεδο. Η εύκολη επιλογή θα ήταν να μείνει μακριά. Να απολαμβάνει την καθολική αναγνώριση και να μην επιτρέψει σε κανέναν να συγκρίνει τον σημερινό Ομπράντοβιτς με εκείνον που μετέτρεψε τον Παναθηναϊκό σε αυτοκράτορα της Ευρώπης. Επέλεξε όμως το δύσκολο μονοπάτι και μάλιστα δήλωσε έτοιμος να συγκριθεί με τον ίδιο του τον μύθο.
Στον αθλητισμό οι επιστροφές δεν είναι πάντα καταστροφές, αλλά ούτε και παραμύθια με ευτυχισμένο τέλος. Στην Κύπρο το έχουμε δει πολλές φορές. Ο Τιμούρ Κετσπάγια επέστρεψε δύο φορές στην Ανόρθωση, χωρίς καμία από τις δύο θητείες να πλησιάσει το έπος της πρώτης. Ακόμα πιο αρνητικό πρόσημο είχε η δεύτερη ευκαιρία του Σωφρόνη Αυγουστή στον Απόλλωνα. Δεν ξέρω αν ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς θα έπαιρνε ποτέ την απόφαση να επιστρέψει στον ΑΠΟΕΛ.
Όταν έχεις οδηγήσει μια ομάδα στη μεγαλύτερη επιτυχία της ιστορίας του κυπριακού ποδοσφαίρου, κάθε επόμενη προσπάθεια ξεκινά με το βάρος των αναμνήσεων. Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά του νομίσματος. Η δεύτερη θητεία του Χένινγκ Μπεργκ στην Ομόνοια άρχισε εξίσου εντυπωσιακά με την πρώτη.
Η επιτυχία ή η αποτυχία της επιλογής του Ομπράντοβιτς θα κριθεί στο γήπεδο. Το μόνο βέβαιο είναι πως χρειάζεται κότσια να επιστρέφεις εκεί όπου οι προσδοκίες δεν είναι απλώς τεράστιες, αλλά ταυτισμένες με τον ίδιο σου τον μύθο.