Του Λούκι Λουκ 
Τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα στις κυπριακές ομάδες, αφού το εθνικό μας άθλημα παραμένει το «ζωή χαρισάμενη με ξένα κόλλυβα». Πώς αλλιώς να εξηγήσεις το γεγονός ότι τα πλείστα σωματεία φλερτάρουν μόνιμα με τη χρεοκοπία, αλλά συνεχίζουν να ξοδεύουν αλόγιστα σαν να μην υπάρχει αύριο;
Κάθε νέα διοίκηση εμφανίζεται ως ο από μηχανής θεός που θα σώσει την κατάσταση. Πλέον, το απόλυτο τρεντ είναι το σαφάρι για επενδυτές που θα ρίξουν άμεσα ζεστό χρήμα στα ταμεία. Καλή και εύκολη η λύση του… σωτήρα, αλλά μήπως οι ομάδες μας θα έπρεπε να κοιταχτούν πρώτα στον καθρέφτη και να κάνουν την αυτοκριτική τους;
Αν δεν κοπούν μαχαίρι οι κακές συνήθειες, οι παραδοσιακές σπατάλες και τα οικονομικά ανοίγματα, όσα εκατομμύρια κι αν μπουν, θα εξαφανιστούν με τρόπο που θα ζήλευε ακόμη και ο Ντέβιντ Κόπερφιλντ!