Ως βασικό στόχο να γίνει πιο εξωστρεφής και να βρεθεί πιο κοντά σε σωματεία, κοινωνία, αλλά και δημοσιογραφικούς φορείς έθεσε τον τελευταίο χρόνο η ΚΟΠ και συμφωνούμε απόλυτα με τον πρόεδρο της ότι έγιναν αρκετές ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση. Άλλωστε, η χθεσινή (14/07) συνέντευξη Τύπου την οποία παραχώρησε ο Χάρης Λοιζίδης από μόνη της αποτελεί ακόμη ένα παράδειγμα ότι γίνονται διάφορες κινήσεις με απώτερο σκοπό να υπάρχει καλύτερη επικοινωνία. Εύκολα προκύπτει και το συμπέρασμα ότι σε αυτόν τον τομέα παρατηρείται τεράστια βελτίωση σε σχέση με το πως επικοινωνούσε ο Γιώργος Κούμας.
Παρόλα αυτά, πάντα θα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης και εμείς καλούμαστε να τα εντοπίζουμε. Στην προσπάθεια λοιπόν του κ. Λοιζίδη να θίξει το γεγονός πως αναλογικά η UEFA αδικήθηκε απ’ τις ομάδες που την εκπροσωπούν φέτος στο Μουντιάλ, αντιλαμβανόμαστε πως άθελα του – ίσως και αυθόρμητα – υποβάθμισε χώρες άλλων ομοσπονδιών. «Σίγουρα φάνηκε ότι αδικήθηκε η UEFA από τον τρόπο κατανομής των ομάδων στο Μουντιάλ. Η UEFA έχει 16 από τις 55 ομοσπονδίες της εκεί και η Λατινική Αμερική είχε δέκα από τις δώδεκα. Να μην πω για τις άλλες, Αμερική, κάτι νησιά, Καραϊβικές κτλ», η σχετική αναφορά.
Η τοποθέτηση αυτή πέρασε σε δεύτερη, ίσως και σε τρίτη μοίρα, αλλά είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε ποιοι είμαστε. Αν εστιάσουμε σε Αϊτή και Κουρασάο, που αποτελούν τα δύο νησιά της Καραϊβικής με συμμετοχή στο φετινό Μουντιάλ, έκαστος είναι πάνω από την Κύπρο στην παγκόσμια κατάταξη της FIFA. Η Αϊτή, που συμμετέχει σε Παγκόσμιο Κύπελλο για δεύτερη φορά, είναι στη θέση 88 της παγκόσμιας κατάταξης, ενώ το Κουρασάο φιγουράρει στη θέση 82. Την ίδια ώρα που το νησί μας βρίσκεται στη θέση 124 και σταθερά εδώ και χρόνια κάτω από τους πρώτους εκατό.
Δεν τίθεται θέμα πως ο βαθμός δυσκολίας στην Ευρώπη είναι σαφώς υψηλότερος από κάθε άλλη ήπειρο. Όντως η Αϊτή και το Κουρασάο είχαν υπέρ τους τη θετική συγκυρία ότι τρεις ομάδες της ομοσπονδίας τους ήταν προκριμένες στο Μουντιάλ ως διοργανώτριες (ΗΠΑ, Μεξικό Καναδάς). Επίσης, αν δεν γινόταν η αύξηση των ομάδων στην τελική φάση σε 48 οι πιθανότητες τους για πρόκριση θα ήταν πολύ περιορισμένες. Συμφωνούμε και ότι εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκαν από τις πιο αδύναμες ομάδες του Παγκοσμίου Κυπέλλου (συνολικά πήραν ένα βαθμό). Ακόμη κι έτσι όμως, κατάφεραν να δώσουν το παρών τους σε μια τέτοια διοργάνωση, πετυχαίνοντας σε κάθε περίπτωση κάτι πολύ αξιοσημείωτο.
Από εκεί και πέρα, αν και αναγνωρίζουμε τις τελευταίες ενέργειες της ΚΟΠ για βελτίωση της εθνικής (συμβόλαιο μέχρι το 2029 σε Μάντζιο, περιορισμοί σε ξένους και αυστηρότερα μέτρα για συμμετοχή Κυπρίων), εστιάζοντας στις ομάδες που συμμετέχουν στο Μουντιάλ θεωρούμε πως υπάρχουν ορισμένα πολύ καλά παραδείγματα. Για να μην πλατειάσουμε θα παραθέσουμε μόνο εκείνο της Νορβηγίας. Οι Σκανδιναβοί τα πήγαν περίφημα και αυτό δεν συνέβη μόνο λόγω της τρομερής ποιότητας του Χάλαντ.
Πιο αναλυτικά, η Νορβηγία το 2007 εφάρμοσε ένα συγκεκριμένο μοντέλο το οποίο λέει πως τα παιδιά μέχρι τα 9 τους χρόνια αγωνίζονται σε τοπικό επίπεδο χωρίς βαθμολογίες, χωρίς πίνακες, χωρίς τρόπαια. Οι περιφερειακές διοργανώσεις ξεκινούν στα 11 χρόνια, ενώ οι επίσημες κατατάξεις και τα εθνικά πρωταθλήματα επιτρέπονται μόνο μετά τα 13. Επιπρόσθετα, τα παιδιά παροτρύνονται να ασχολούνται και με άλλα αθλήματα, πέραν απ’ το ποδόσφαιρο. Ο Χάλαντ, για παράδειγμα, όντας νεαρός ασχολήθηκε επίσης με χάντμπολ, στίβο και σκι αντοχής. Στόχος της ομοσπονδίας είναι να αγαπήσουν τα παιδιά τον αθλητισμό, αλλά και να αναπτύξουν διάφορες δεξιότητες οι οποίες ενδέχεται να μετατραπούν σε ξεχωριστό πλεονέκτημα, όταν γίνουν επαγγελματίες αθλητές. Είκοσι χρόνια μετά το εγχείρημα αυτό αποδίδει καρπούς.
Συνοπτικά, πιστώνουμε στη διοίκηση Χάρη Λοιζίδη ότι έκανε βήματα προόδου σε σχέση με τον προκάτοχο του, αλλά αναμφίβολα υπάρχουν πολλά ακόμη που μπορούν να γίνουν προκειμένου να βελτιωθεί το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.