Του Χρίστου Τζιοβάνη
Από σήμερα και για έναν μήνα περίπου, τα βλέμματα των ποδοσφαιρόφιλων –και όχι μόνο– θα είναι αναμφίβολα στραμμένα στο Μουντιάλ 2026.
Οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και το Μεξικό φιλοξενούν τη φετινή διοργάνωση, η οποία για πρώτη φορά συνδιοργανώνεται από τρεις χώρες, φέρνοντας παράλληλα μια ιστορική αλλαγή: την αύξηση των ομάδων από 32 σε 48!
Η απόφαση της FIFA να προχωρήσει σε αυτή την επέκταση έχει χαρακτηριστεί αμφιλεγόμενη. Από τη μία πλευρά, το θετικό είναι ότι περισσότερα έθνη έχουν πλέον την ευκαιρία να λάβουν μέρος στη μεγαλύτερη γιορτή του ποδοσφαίρου, ενώ και η FIFA θα αυξήσει κατακόρυφα τα έσοδά της.
Από την άλλη, όμως, υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά». Η αύξηση των συμμετεχουσών ομάδων προκαλεί εύλογες ανησυχίες για πτώση της ποιότητας του τουρνουά. Κακά τα ψέματα, η παρουσία περισσότερων θεωρητικά αδύναμων εθνικών ομάδων ενδέχεται να αποτελέσει πλήγμα για το θέαμα, καθώς οι «μικροί» ίσως μετατραπούν σε εύκολη λεία για τα παραδοσιακά μεγαθήρια. Αυτό βέβαια ισχύει σε θεωρητικό επίπεδο, αφού ο μοναδικός καθρέφτης παραμένει πάντα το γήπεδο. Όπως σε κάθε Μουντιάλ, έτσι και τώρα, αναμένεται να δούμε εκπλήξεις, τόσο ευχάριστες όσο και δυσάρεστες.
Ο δρόμος προς τον μεγάλο τελικό είναι πλέον αισθητά μεγαλύτερος. Μετά τη φάση των ομίλων, η δράση δεν περνά απευθείας στους «16» όπως παλαιότερα, αλλά προστίθεται ένας επιπλέον νοκ άουτ γύρος, αυτός των «32». Περισσότερα παιχνίδια όμως δεν σημαίνει απαραίτητα παραπάνω ποιότητα.