Σε ένα περιβάλλον που παραπέμπει περισσότερο στην πάντα επίκαιρη ατάκα του Ντίνου Ηλιόπουλου «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα», οδεύουμε -επιτέλους- προς τις Βουλευτικές Εκλογές της Κυριακής. Παρά το γεγονός η γκρίνια είναι στη μόδα, επιτρέψετέ μου να διαφοροποιηθώ λιγάκι και να εκφράσω την… ευαρέσκεια μου για το επίπεδο της προεκλογικής εκστρατείας. Θερμή παράκληση, μην προσεγγίζετε το θέμα επιφανειακά. Εμβαθύνετε λίγο, βάλτε τα πράγματα στην ορθή τους διάσταση και σε πραγματική ζυγαριά: Σκεφτήκατε ποτέ, πόσο χειρότερα θα μπορούσαν να ήταν πράγματα;
Μόνο με τη σκέψη του «πόσο χειρότερα;» λες «Παναγιά βοήθα!» και υψώνεις τα χέρια. Σοβαρά τώρα… Σκεφτήκατε ποτέ που μπορούσαν να φτάσουν όλοι αυτοί που εμφανίζονται ως πρωταγωνιστές (και οι παρατρεχάμενοι τους), στην πολιτική σκηνή; Βάλτε στην εξίσωση και το περιβάλλον της καθημερινότητάς μας, η οποία ξεχειλίζει από τοξικότητα, από την άκρατη ανθρωποφαγία των Social Media και τη -συγχωρέστε με για την έκφραση- σκατανθρωπιά που ολοένα και μεγαλώνει.
Μια χαρά το βγάλαμε το εξάμηνο. Οκ, έπαιξε λίγο παραπάνω εκείνο το «Σάντιγκεϊτ», αλλά κουτσά – στραβά καταλάβαμε (καταλάβαμε, καταλάβαμε…) περί τίνος πρόκειται. Σε ένα-δύο χρόνια, το μόνο που θα θυμόμαστε είναι η κόκκινη μυτούλα και δυο-τρεις από αέρος κοκορομαχίες, οι οποίες επί της ουσίας ήταν κενού περιεχομένου. Στα μάτια τα δικά μου, λοιπόν, ήταν μια… υπέροχη προεκλογική εκστρατεία! Καλά να είμαστε και θα ‘χουμε να λέμε στα εγγόνια μας, ότι «τον καιρό μας υπήρχαν 753 υποψήφιοι που ήθελαν να προσφέρουν και διεκδίκησαν μια θέση στη Βουλή των Αντιπροσώπων».
Υ.Γ. Με ρώτησε χθες ένας φίλος, αν συζητήθηκε καθόλου ο αθλητισμός και το μέλλον του, στην προεκλογική εκστρατεία. Πάλι καλά που συγκρατήθηκα. Εδώ, ρε φίλε, δεν συζητήθηκε το Κυπριακό!